Dag 13: Haybes-Den Haag

De Thuisreis. Dus. Ik had nog wat meer tijd en had vanuit de Bourgogne nog naar de Elzas kunnen rijden en dan via de Eifel of de Ardennen naar huis kunnen gaan. Maar ik besloot dat het genoeg was geweest. Ik wilde weer naar huis, zo simpel was het!

De route van Haybes naar Den Haag is in principe simpel: een kilometer of dertig binnendoor en dan de snelweg pakken naar Namen en dan via Brussel en Antwerpen naar Den Haag. Iets meer dan drie uur rijden; negen uur weg, uiterlijk één uur thuis. Maar de complicatie is dat ik niet via de snelweg rij, en zeker niet de ringwegen rondom Brussel en Antwerpen. Dus dan moet je 'binnendoor' door België heen, en dat is een ware crime!

Er is geen land dat ik ken dat zo moeilijk binnendoor te doorkruisen is en waar het zo vervelend is om te rijden als België. De belangrijkste reden daarvoor is de bewegwijzering. Zelfs met een heel goede kaart raak je al snel de kluts kwijt. In dorpen, groot of klein, staat alleen het volgende, dichtstbijzijnde dorp aangegeven. En soms de heel grote steden en snelwegen, maar meestal niet. In andere landen vindt je op de borden aanwijzingen voor 'corridors' in een bepaalde richting: middelgrote steden die in een bepaalde richting met elkaar worden verbonden. Maar niet in België. Steden als Tienen, St. Truiden, Aarschot, Diest en Waremme zijn allen redelijk grote steden en verkeersknooppunten, maar worden niet als zodanig aangegeven in dorpen en stadjes een paar kilometers daarvandaan. Neem een dorp/stadje als Landen. Niet onaanzienlijk, en slechts op tien kilometer afstand gelegen van zowel Tienen (noordwest), St. Truiden (noord) en Tongeren (noordoost). Maar in het stadje staan slechts 'Rumsdorp' (1 kilometer verderop) en Gingelom (3 kilometer verderop) aangegeven. Dat betekent dus: om de paar kilometer stoppen en op de kaart kijken, in plaats van dat je gemakkelijk vanuit bijvoorbeeld Ciney via Andenne, Waremme, St. Truiden, Diest, Geel en Turnhout grofweg naar het noorden kan rijden. Dat kan ook wel, alleen het kost heel veel moeite. Maar sowieso rijd je door dorpjes en gehuchten waar zelfs Paul Jambers nog nooit van heeft gehoord. Ik dronk tegen twaalf uur een kop koffie in Geetbeets, ergens tussen Braaksel (geintje) en Rukkelingen (geen geintje), in Café 'Ascot'. Aan de toog zaten drie zwijgende mannen bier te drinken en te luisteren naar de onophoudelijk pratende waardin. Herkende ik die middelste man met gouden ketting en snor niet? ...overdag is Jean-Louis een respectabele beambte van de posterijen... Maar 's avonds kleedt hij zich om en verandert hij in een vlinder van de nacht... In het Café Ascot laat hij zich dan van een heel andere kant zien... Brrrrrrr.

En diegenen die nu zeggen koop dan een tomtom, jij zuunigerd hebben voor wat betreft het navigeren wel een punt, maar dat doet niets af aan het tweede grote probleem van het rijden in België: de onvoorstelbare lelijkheid en treurigheid van een groot deel van België. De kleinere wegen (vaak: beton-beton-betonwegen!) leiden langs verwaarloosde boerderijen, gehuchten waar vrijwel alle huizen de rolluiken naar beneden hebben, half-afgemaakte betonnen constructies en vage loodsen en bordkartonnen bedrijfsgebouwtjes. Allemaal potentiële crime scenes. En de grotere wegen (ik noem, voor fijnproevers en ramptoeristen, de N223 van Tienen naar Aarschot, 30 kilometer automotive hell) zijn een aaneenschakeling van schreeuwerige groothandels en doe-het-zelfzaken, afgewisseld met frietzaken en verstopte dorpjes waar de mensen schielijk tussen het stinkende vrachtverkeer heenlopen.

Om kort te gaan: vreselijk. Hoe hebben ze het zover kunnen laten komen? Hebben de Walen en de Vlamingen het zo druk met ruziemaken dat ze niet doorhebben dat hun land helemaal naar de knoppen is gegaan? Ik weet het niet. Maar vrolijk werd ik er niet van. Dat kwam ook door het weer: vanaf Haybes was het al urenlang donkergrijs en het werd richting het noorden steeds donkerder. Bij Baarle-Nassau reed ik Nederland in en begon het te regenen. Ook had ik veel last van een hele harde zijwind. Ik stopte om mijn regenpak aan te trekken en keek op de kaart. Vanaf dit punt is het niet makkelijk om recht naar het noorden te rijden, zeg maar tussen Breda en Tilburg door. Ik besloot om toch maar een stuk snelweg te nemen. Dus even later reed ik door de stromende regen van Breda naar Gorkum. Voorbij Gorkum nam ik de afslag Noordeloos en reed ik over de N214 naar Schoonhoven. Daar nam ik het pontje over de Lek en reed ik via Gouda en het laatste stukje A12 naar huis.

Een domper? Een vervelend einde van een lange reis (4884 kilometer) langs de binnenwegen van Duitsland, Oostenrijk, Italië en Frankrijk? Dat zeker niet. Ik heb het heel leuk gehad, ben op mijn gemak van land naar land, van regio naar regio gereden, heb een aantal van de mooiste motorwegen van Europa gereden, heb heerlijk gegeten en in leuke hotels geslapen. Als je zo binnendoor rijdt, krijg je heel veel mee van de verschillende landschappen, geuren en kleuren die Europa rijk is. Er is onvoorstelbaar veel rust, ruimte en pretentieloze schoonheid tussen de grote steden en geijkte bestemmingen in. Sterker nog: de rust en ruimte overheersen. En de stress en drukte van de grote steden en toeristengebieden vormen de uitzondering. Dat is een mooie conclusie, toch?

En nu ben ik simpelweg blij om weer thuis te zijn. Straks haal ik mijn dochter op van school en incasseer ik de eerste van de 'duizend kusjes' die ze me per SMS heeft beloofd...