Dag 10: Gap-St. Geniez d' Olt

Gisteravond lag ik al om tien uur in bed. In de kamer naast mij arriveerde nog een luidruchtige groep Engelse motorrijders ('you cunt, you faggot! Give me that key!'), maar ik deed oordopjes in en viel als een blok in slaap. Maar voordat ik doorga met de dag van vandaag, toch nog even over Franse hotels. Vriend W. begint nu ongetwijfeld al geïrriteerd te zuchten, want hij heeft het niet zo op Fransen. Hij vindt ze arrogant. Wat een cliché! Doe dan eens moeite om de taal te leren, sukkel!

Maar anyway, neem nou het hotel waar ik gisteren was. Hotel Azur. In een dorpje aan een drukke weg. Je denkt als je langsrijdt 'is-ie open of is-ie hartstikke definitief dicht?' Open dus. Ouderwetse inrichting, dus ik vroeg voor de zekerheid of ook kon eten. De patron keek me verbaasd aan, mompelde iets bevestigends en ging door met glazen poetsen. Om half acht ging ik naar het restaurant en zag tot mijn verbazing een heel grote eetzaal met daarin minstens veertig gasten. Allemaal Fransen, op een wat ouder Nederlands stel na waarvan de man een FC Utrecht-shirt droeg. Toeval, W.? Er was twee-drie-vijf stuks bedienend personeel, allemaal vriendelijk en competent. Het dagmenu kostte zestien Euri en bestond uit een mooie salade met warme geitenkaas, een gegrilde forel met amandelschaafsel-saus, rijst en gestoomde groente, en kaas of een toetje. En het was allemaal prima. En volop keuze uit halve flesjes wijn voor wènig. En in Frankrijk kijken ze helemaal niet op van een eenzame eter. Je krijgt over het algemeen een mooi tafeltje en er wordt goed voor je gezorgd. Dat is toch helemaal geweldig? O ja, en dan het toetje. Natuurlijk kun je kiezen uit kaas of wat zoets, en als je iets zoets wil dreunt men altijd hetzelfde rijtje op: mousse au chocolat, île flottante, crème brulée, crème caramel... Lekker vertrouwd en meestal ook vertrouwd lekker. Sorry voor deze flauwe woordgrap. Maar waar het op neerkomt is dit: ik word daar blij van. Ik ga dan met een goed gevoel op pad en verheug me al op de volgende pleisterplaats.

Maar goed. Terug naar vandaag. Bij het ontbijt besloot ik om naar de Auvergne te rijden, via een zuidelijke route. Ik zette de route uit met Google Maps, prikte eigenlijk willekeurig het dorp St. Geniez d' Olt als eindbestemming (384 kilometer) en boekte daar een hotel met Booking.com, Het weer was schitterend: strakblauwe lucht, graadje of 20 en geen wind. Ideale omstandigheden. Ik nam de weg naar Veynes en sloeg verderop rechtsaf, de 994 (later d94) op naar Bollène. Die 994 is vanaf het begin een schitterende weg, langs de rivier de Eygues. In het begin zijn de bergen nog hoog, maar later, voorbij Nyons worden ze vlakker. Vanaf Veynes tot aan Nyons is een dik uur vloeiende bochten rijden. Met de snelheidsmeter op een kilometer of tachtig raakte ik al snel in de inmiddels bekende flow. In St. Paul-Trois-Chateaux at ik op het schitterende dorpspleintje een salade, en daarna stak ik de Rhône en de A7 over. Bij Bagnols-sur-Cèze nam ik de D6 naar Alès. Dat leek op de kaart een mooie weg, maar dat viel een beetje tegen. Veel rechte stukken. Maar dat kwam voorbij Alès helemaal goed. Ik nam de N106 richting Mende en die volgde ik bijna tot het eind, ik schat zo'n dikke100 kilometer. Wederom een droomweg, glooiend en kronkelend, met perfect asfalt. Die taxe de séjour in hotels betaal ik voortaan met een glimlach...

Nog even over die N106. In Frankrijk moet je namelijk oppassen met N-wegen. Zijn vaak echt doorgaand en vol met vrachtverkeer. Ik hou het dus meestal op de D-wegen. Maar ik zag op de kaart dat de N106, die tussen Alès en Mende loopt, verder geen grotere steden met elkaar verbindt. Dus ik gokte erop dat het rustig zou zijn, helemaal omdat het ook nog zaterdag was. En dat klopte ook. De eerste veertig kilometer was de weg 'gewoon' heel mooi, maar voorbij de Col de la Baraque gaat de weg behoorlijk omhoog, het Cevenne-plateau op. Dan rijd je dus op ongeveer duizend meter hoogte. Lekker koel. Je komt dan gedurende enkele tientallen kilometers geen dorpjes tegen; alleen maar natuurschoon met een kakelvers asfaltlint erdoorheen. Heerlijk.

Op een gegeven moment haalde ik een andere eenzame motorrijder in die op een oude off-the-road reed. Toen ik even later op picknickplek langs de weg stopte, stopte hij ook. Hij heette H., kwam uit Londen en verzocht mij om zijn naam niet te noemen op mijn reislog. People shouldn't recognize me. You know, I am not supposed to be here at all. Ik vroeg niet verder. Zal wel weer een halve oorlogsmisdadiger zijn. Been there. H. reed op een 500cc Armstrong off-the-road. Ik had er nog nooit van gehoord, en dat is ook niet zo raar, want de fabriek is eind jaren tachtig afgebrand. H. was al vijf weken onderweg en was via Duitsland, Polen, Slowakije, Roemenië, Bulgarije, en Griekenland naar Turkije gereden. En snel er weer uit. Too bloody expensive, over there. Dat is wat: rij je dat hele takke-eind ergens naartoe en dan smeer je hem weer omdat het daar te duur is. By the way: Turkije, duur? H. wilde eigenlijk doorrijden naar Spanje voor een Enduro-treffen maar hij was gisteren gevallen en had zijn rechterhand gekneusd. Kon niet goed meer remmen ging maar naar huis. Vroeg me hoever het was naar Calais. Ik zei dat dat wel een kilometer of duizend was (check: het is 949 kilometer) en zijn gezicht betrok. Die ferry ging hij morgen niet halen... Ik nam nog een foto van hem en zijn motor en beloofde hem onherkenbaar te maken. That's not necessary, zei hij, I'll just pop me sunglasses on. OK dan. Check de foto!

Bij Banassac stak ik, inmiddels aangekomen in de Aveyron, de A75 over en reed ik de laatste kilometers naar St. Geniez. Dat dorp is een aangename verrassing. Ik ben nog nooit in deze streek geweest maar het is hier rustig en heel mooi. En Hostellerie de la Poste is een prima hotel, aan het spreekwoordelijke pleintje-fonteintje. Goed gegokt!!!

Morgen rijd ik door de Auvergne naar het noorden. Daar neem ik de tijd voor, want ik ken een paar heel mooie wegen daar. De d988 (later d921) van Rodez naar St. Flour bijvoorbeeld. 120 kilometer motorplezier....