Dag 11: St. Geniez d' Olt-Autun

De ochtend in St. Geniez was betoverend. Het dorp ligt precies tussen Niks en Nergens, dus er was geen lawaai. De kerkklok sloeg acht uur, ik zat op mijn balkon, in de verte blafte een hond, even verderop loeide een koe. Geen auto's, geen trams, niks. Na het ontbijt plande ik mijn route met google maps en mijn kaart. Het werd een flink stuk: 440 kilometer naar Autun, midden in de Bourgogne. Een beetje te lang, zoals later bleek.

Het probleem zat hem in het midden. Het eerste stuk was makkelijk: binnendoor van St. Geniez naar Espalion. Kleine wegen, maar Espalion staat al snel op de borden. Daarna rechtsaf de 921 op en dan zonder nadenken naar St. Flour, een dikke 80 kilometer. Het laatste stuk was ook eenvoudig: van Vichy naar Autun via de 994. Lapalisse, Le Donjon, Digoin, Gueugnon, Autun. Appeltje-eitje. Maar van St. Flour naar Vichy was 100 kilometer wirwar van kleine wegen. Er is daar geen logische doorgaande weg. Maar ik had de route goed bestudeerd en uitgeschreven.

Ik ging met schitterend weer op pad. Geweldige kleine wegen tot aan Espalion, en daarna met veel meer tempo via de 921 omhoog. St. Flour bereikte ik sneller dan ik dacht. 'Lunch in Brioude', dacht ik. Maar halverwege het middenstuk kwam ik die oude, wrede vijand tegen die mooie routes verknalt: wegwerkzaamheden. De hele d214 van weet-ik-veel tot lekker-belangrijk was dicht en er was geen omleiding. Maar die tien kilometer onbeduidende weg was wel mijn corridor naar doorgaande wegen. En mijn kaart is niet geschikt om alternatieve routes te vinden op dit ultra-zoom-niveau. Dus ik probeerde eromheen te komen, rijdend op de zon, de sterren, de maan, vluchten ganzen, whatever, maar dat mislukte volkomen. Na een uur blindelings links-rechts gereden te hebben was ik tot mijn teleurstelling in Issoire. Mooie stad, maar 60 km van waar ik had willen zijn. En van Issoire naar Vichy bestaat wederom geen makkelijke route.

Door dit gedoe verloor ik dik anderhalf uur. En mijn lunch. Want het gebied waar ik doorheen reed is er slecht aan toe. Alle horeca was hetzij (hoopvol) 'à vendre', danwel (hopeloos) 'fermée'. Uiteindelijk vond ik tegen drieën bij Thiers een McDonald's. Niet mijn favoriet, maar ik was heel blij met de cola, de friet en de cheeseburger. Toen ik op de kaart keek, schrok ik een beetje. Autun was nog echt een heel eind weg! Tsja, en dan ga je rijden om afstanden te overbruggen. Haast. Gassen. Het heeft wel wat maar het is niet relaxed. Voorbij Lapalisse keek ik bovenop een heuveltje naar het zuidwesten en zag ik een joekel van een onweersbui boven de heuvels bij Bourges hangen. Ik feliciteerde mezelf dat ik precies de andere kant op reed. Maar op het volgende heuveltje was de bui een heel stuk dichterbij gekomen. Hij haalde me in! Ik gaf nog wat gas bij en reed met zeer illegale snelheden door Digoin en Gueugnon. Maar iets verderop moest ik bijna een noodstop maken om mijn regenpak aan te trekken. De pleuris brak los! Donder, bliksem, slagregens. En op het bord vlak bij me stond Autun 35. Gelukkig viel de bliksem mee, want anders had ik echt moeten stoppen. Nu reed ik met mijn regenpak op 'kousevoeten' het laatste half uur.

In Autun was het heel druk, want er was een motortreffen in de stad. Precies voor mijn hotel! Honderden motoren, een podium met de onvermijdelijke blues brothers-imitatie-band en een hele hoop plastic bierglazen. Ik keek bezorgd naar het tafereel, want ik had zin in een lekker hapje eten en daarna RUSTIG slapen. Gelukkig braken ze de boel net op. Ik at lekker in het gemoedelijke Hotel Du Commerce et Touring en kletste wat met een illegale Roemeen die naar eigen zeggen te voet vanuit Brindisi naar Noord-Italië was gegaan, daar was uitgezet naar Slowakije (of all places) en wederom te voet via Oostenrijk en en wederom Noord-Italië in Frankrijk was aangekomen. En nu dus in Autun, werkend voor een lokale garage. Ik vroeg hem hoe hij 'illegaal' kon zijn gezien het feit dat Roemenië lid is van de EU, maar van de EU had hij nog nooit gehoord. Ik heb het maar zo gelaten, want het was al laat genoeg.