Dag 9: Nice-Gap

Om kwart over vijf werd ik wakker gemaakt door de omroepinstallatie. De restaurants waren open voor ontbijt. Wel vroeg, verdikkeme! Uit mijn raam kon ik de lichtjes van de kust van Frankrijk zien. Prachtig. Voelde me net een kleine jongen. Spannend!!! Na het douchen dronk ik een kop koffie en at ik een croissant. Ik realiseerde me dat ik nog steeds heel moe was. Eergisterochtend was ik nog op het vasteland van Italië. En inmiddels alweer een paar honderd hele harde kilometers gereden. In de ochtendschemering reed ik Nice uit. Althans, dat was de bedoeling. Ik wilde de D2204 nemen naar het noordoosten en daarna de D2566 naar het noorden. En dan langs de Italiaanse grens de Alpen in. Maar al bij La Trinité raakte ik de weg kwijt. Ik ging weliswaar de heuvels in, maar na een kilometer of vijftien kronkelde de weg terug naar Nice. Mijn kaart was niet geschikt om te kijken wat ik fout had gedaan, dus nam ik een alternatieve route. Ik nam de weg naar Antibes en volgde vervolgens de bordjes Digne en Grenoble. Deze brachten me op de N202. Het was enorm druk op de weg, en ik was chagrijnig dat ik, moe als ik was, de weg niet kon vinden in de drukte van Nice. En op de 202 was het ook heel erg druk. Maar na St. Martin-de-Var verdween al het verkeer. Het ene moment zat ik tussen het gestresste Franse woon-werkverkeer; het volgende moment had ik de weg voor me alleen. Geen idee waar alle auto's plotseling gebleven waren.

De N202, die in een diepe kloof de rivier de Var volgt, reed ik helemaal uit tot Digne. De zon scheen fel en de hemel was strakblauw. Maar wat was het koud! Ik reed de hele tijd in de schaduw van de bergen en na een kilometer of twintig, bij Villar-sur-Var, moest ik echt even stoppen om weer warm te worden met een kop koffie in het zonnetje. Ik staarde lang naar de kaart. Wat zou ik gaan doen? Via de Alpen, Jura en Vogezen naar het noorden of doorsteken naar de Languedoc en dan via de Auverge naar de Bourgogne? Of diagonaal door het land rijden en naar Normandië gaan? Ik kwam er niet uit en daar baalde ik van. Prachtig weer, tijd zat en Frankrijk ligt voor je open. Ga toch gewoon lekker rijden! Maar ik realiseerde me dat ik gewoon heel moe was. Ik had inmiddels 3000 km gereden, allemaal zware kilometers, en was dik een week van huis. Elke dag rijden, rijden, rijden... Je zou zomaar kunnen denken dat ik ergens op tijd moet zijn!

Op dit moment weet ik nog steeds niet welke route ik ga volgen. Ik zit nu in een dorpje bij Gap en ben nog steeds moe. De rit van vandaag was, na de koude start, heel erg mooi. Vanaf Digne nam ik de D900 naar Barcelonnette. Een kilometer of honderd prachtig, stil landschap dat steeds hoger en woester wordt. Daarna de Col de Vars genomen. 21-honderd-zoveel meter, fijne haarspeldjes. Geen verkeer! Daarna de N94 gevolgd naar Gap. Mooie weg, maar wel druk. Voorbij Gap, richting Veynes, ging ik op zoek naar een hotel. Het was half vijf en ik vond het wel mooi geweest. In het eerste dorpje, aan de D994, vond ik Hotel Azur. Eenvoudig hotel maar het restaurant is onverwacht groot en goed. Het zat vanavond helemaal vol! En nu ga ik slapen. Morgen verder. Of niet. Nou ja, ik zie wel. Ga nou slapen!!!