Dag 8: Piana-Ajaccio (Nice)

Vandaag vrij rijden op Corsica. Gisteren heb ik al hoog opgegeven van het rijden hier, en dat blijft staan. Ik zit nu op de boot naar Nice en ik ben doodmoe van het rijden. Heb het eiland van boven naar beneden en van links naar rechts doorkruist. Heb alles aan de grond gehad. Laarzen, voetsteunen. Laat mijn moeder het niet horen. Ik kan het kort houden: Corsica is de mooiste plek om motor te rijden. Period. Zal geen details geven. Kom zelf maar kijken! Kan wel zeggen dat de flow vandaag maximaal was. Er was wel een klein intermezzo: ik werd tegen tweeën behoorlijk nat. Bij bocht 1726 was het nog zonnig en droog; bij bocht 1731 was ik kleddernat. Geen kans om te schuilen of mijn regenpak aan te trekken. Plaatselijk buitje! Was niet erg, want tien bochten verder kon ik stoppen en mijn jas en broek laten drogen. Daarna weer warm en droog. Door de flow had ik wel extra tijd om over dingen na te denken.

Ik realiseerde me bijvoorbeeld dat het best lastig is om eerlijk te zijn in wat je schrijft. Een blog is een -liefst interessant- verslag van wat je meemaakt, maar in hoeverre moet je rekening houden met de gevoeligheden van het thuisfront? Vanochtend bijvoorbeeld heb ik me groen en geel geërgerd aan campers. De weg vanaf Piana naar het noorden gaat via spectaculaire rode rotsformaties die, in combinatie met het uitzicht over zee, kennelijk een toeristische trekpleister van jewelste zijn. De weg is echter ook extreem smal, en daar zit 'em de kneep. Elke inhaalplek (een uitsparing in de rotsen) werd bezet door een camper. 'Parkeren, motor uit, klaar. We hebben voor een week eten aan boord dus wie doet me wat'. Maar dit leidde wel tot aanzienlijke problemen voor het verkeer, met name autobussen die de extra ruimte in de bochten nodig hadden.

Anyway, ik was dus wel een beetje klaar met die campers. Ik kon geen foto nemen zonder dat er zo'n infuus op wielen werd meegenomen. Maar ja: mijn schoonouders hebben ook zo'n ding. Hun lust en hun leven. En -nu komt het- ik heb zelf vorige maand met vrouw en kinderen een rondreis door Amerika gemaakt met een camper. Ik hoor mijn schoonmoeder al verzuchten: 'wel een beetje jammer, Theo. En ook een beetje hypocriet. Was dat nou nodig?' Dat bedoel ik dus. Gedoe. Hoort dat erbij? Hoe ga je daarmee om? Zouden echte artiesten dat ook hebben?

Ik herinner me een liedje van Frank Boeijen waarin hij zingt ...ik wil nooit meer naar een verjaardagsfeest omdat ze vervelend zijn, vervelend zijn... Dus Frank komt thuis bij het vrouwtje met z'n nieuwe single onder zijn arm en ze zegt '...nou Frank, alsof je zelf zo'n gezellige Harry bent bij verjaardagsfeestjes. Weet je wat: je mag niet eens meer mee naar verjaardagsfeestjes. Lul de behanger! Met je nep-accent! Schrijf eens een liedje over rascisme ofzo in plaats van dat je mijn vriendinnen afzeikt'.

Ik lunchte heerlijk in Corti. Tegen twee uur reed ik naar het zuiden, met nog vijf uur rijden voor de boeg voordat ik in Ajaccio bij de veerboot moest zijn. Ik nam de hele lange binnenweg vanaf Vivario naar Sartès. Bijna honderd kilometer lastig asfalt en adembenemend uitzicht. Ik moest om de haverklap remmen of (nood-)stoppen voor koeien, wilde zwijnen, geiten en ezels. Daarna had ik nog tijd over en reed ik wederom schitterende wegen ten noorden van Ajaccio. Met name de D1 vanaf de 193 via Sari d'Orcino naar Tiuccia mag er wezen. Steil omhoog naar het schitterende dorp, daarna steil naar beneden richting de zee.

Om half zeven was ik in de haven van Ajaccio. Ruim op tijd dus. Ik kon meteen aan boord en was onder de indruk van de bediening aan boord. Overal vriendelijke stewards die je helpen. Ik had hut 6016. Klein, maar met alles erin. TV, koelkastje, WC, Douche. Lekker bed! Om zeven uur stond ik op het achterdek en daar ben ik, los van een hapje eten om een uurtje of half tien, tot elf uur blijven staan. Het heeft echt iets magisch, zo'n groot schip met een hele hoop bars, restaurants, een casino en een behoorlijke bioscoop. Exact om negen uur vertrokken we. Ik ging pas naar binnen toen Ajaccio uit het zicht was verdwenen. Slapen op de boot bleek een uitdaging, want we gingen behoorlijk heen-en-weer. Maar uiteindelijk viel ik toch in slaap.