Dag 2: Lauterbach-Marktoberdorf

De dag begon grauw en koud, met de belofte van nattigheid. Ik had geen zin in een dag regen maar ik dacht dat het wel goed zou komen. Het ontbijt in het hotel was prima, met lekkere koffie, broodjes, kaas, vlees en een eitje. Ik had gezelschap van een verdrietig ogende Duitser, die een gesprek begon. Hij was een buitendienstmedewerker uit Hamburg. Er waren teveel Nederlanders in het Sauerland (eerder gehoord). Alle goedkope huizen werden bezet door Turken waardoor er voor Duitsers alleen maar dure huizen overbleven (nooit eerder gehoord). Zijn Mercedes 220 CDI was een schijtauto (sic); de reparatiedienst van Mercedes was slecht; de wegen in Duitsland waren schandalig slecht, behalve in Thüringen, want daar ging al het belastinggeld heen na de Wende. Hij waarschuwde me dat ik moest oppassen voor 'Blitzer', die op elke straathoek stonden. Ik vertelde hem dat de meeste Duitse flitskasten van voren flitsen, waardoor je er als motorrijder weinig last van hebt. Gewoon lachen en zwaaien. Dit raakte deze Avondlandbewoner als een klap met de vlakke hand in het gezicht. Hij vertrok zijn gezicht van pijn. Hij vroeg me waar ik heen ging. Ik zei 'Oostenrijk'. Hij zei dat ik dan tol moest betalen. Ik zei dat ik niet over de snelweg zou gaan. Alweer vertrok hij zijn gezicht van de pijn. Hij stond op en adviseerde me om op weg te gaan vòòr het zou gaan regenen. Ik schonk nog wat koffie in.

Na een uurtje rijden, even voorbij Fulda, brak de zon door. Tot op dat moment was het droog, maar erg fris. Een graadje of vijftien. Ik had al een kilometer of zestig achter de kiezen. Prachtige wegen in een mooi, glooiend landschap. Maar de zon maakt alle moois schitterend! De route die ik thuis had uitgeschreven was bijna perfect. Afwisselend doorgaande secundaire wegen en kleinere binnendoorwegen. Ik heb de hele dag maar een keer of vier op de kaart hoeven kijken. En halverwege de dag moest ik dertig kilometer omrijden omdat de weg tussen Nördlingen en Reimlingen niet bleek te bestaan. Ik zweer het je!

Zoals dat gaat op de motor, met tweevijfde van je systeem aan het werk om op de weg te blijven, andere weggebruikers te ontwijken en bochten netjes te nemen, en tweevijfde kauwend op stroperige gedachten, glippen er in de resterende 20% muziekjes binnen. Een raar fenomeen: je kunt deze muziekjes niet oproepen en je realiseert je te laat dat ze er zijn. Vandaag ben ik minstens twee uur bezig geweest met een mash-up van Eric Clapton's Tears in Heaven en Wonderful Tonight. Van die vreselijke unplugged CD. Ieuwwwwww, wat lijken die nummers op elkaar. En waarom? Wat deed mij, in een snelle, vloeiende bocht ter hoogte van Bad Brückenau, denken aan Eric Clapton? Beats me. Later op de dag passeerde vrijwel het gehele mij bekende Neue Deutsche Welle oeuvre de revue, te beginnen met de Spider Murphy Gang (“...und draußen in Hotel l'Amour, langweilen sich die Damen Nur...), via de Ina Deter Band (Ich sprüh's auf jeder Wand: neue Männer braucht das Land”) naar het wezenloze Doot van (meen ik) Frör. Of Freur. Ofzo.

Al rijdend door 'small town Germany' en met de juiste soundtrack in de virtuele jukebox ging ik onwillekeurig nadenken over Duitsland. Vriend W., met wie ik regelmatig motortrips door Duitsland maak, weet dat ik dan altijd tot dezelfde gedachten en conclusies kom. Om te beginnen: het is een prachtig land. Subliem voor motorrijders. Eindeloze meanderende wegen. Top-asfalt. Lekker en niet duur eten, drinken en slapen. Maar ten tweede, en dit is belangrijker: er is in het hele land geen REET te doen. Ik herhaal dit want dit is een duurzaam inzicht. Er. Is. In. Duitsland. Geen. Reet. Te. Doen. Mooie dorpjes waar geen mens te zien is. Geen kinderen op straat. Een prachtig pleintje met vakwerkhuisjes. Niemand te zien. Een mooie konditorei met heerlijke koffie en gebak maar bevolkt door zwijgend personeel en zes fluisterende bejaarden. Het is verbazingwekkend en onbegrijpelijk dat Duitsers op de Autobahn en op binnenwegen zo hard van A naar B gaan. Want in A is geen REET te doen en in B is geen REET te doen. Dus waarom zouden ze zich zo haasten? Geen idee. Maar ik weet wel dat ik na een paar dagen in Duitsland snak naar vrolijkheid en drukte. Italië. Dan maar. Dus...

Maar goed. Al rijdend werd het warmer en werden de heuvels wat geprononceerder en uitdagender. Onwillekeurig ging m'n tempo omhoog. 120-130 op de doorgaande wegen; 90-100 op de kleinere wegen. Vroeg in de middag experimenteerde ik met de camera: ik plakte hem met ductape op mijn tanktas, zodat hij door het windscherm het dashboard en de weg zou opnemen. Dat lukte best wel maar ik merkte dat ik al filmend toch anders ging rijden dan normaal. Een beetje verkrampt. Ik kreeg visioenen van het filmen van mijn eigen crash. Bochtje rechts, bochtje links, Klabang! Niet een goede manier om de Dumpert te halen. Eraf dus met dat ding.

De geplande plaats van bestemming haalde ik eerder dan ik dacht. Tegen kwart over vijf was ik aan de voet van de Alpen. In Marktoberdorf reed ik langs Hotel Zum Hirsch. Met terras. En daar zit ik nu dus! Morgen een interessante rit door Oostenrijk naar Noord-Italië. Ik ben nog maar twee keer eerder in de Alpen geweest. De laatste keer was zes jaar geleden, dus ik vind het wel spannend. Daar komt bij dat eerder deze week in het gebied rond de Zugspitze (hier 20 km vandaan) 50 centimeter sneeuw is gevallen. 50 centimeter! Regen: okay. Sneeuw: niet-okay. Maar goed, we zien wel!