Dag 6: Tarquinia-Golfo Aranci

Ik werd wakker met een heel slecht humeur. Ik had erg slecht geslapen vanwege de warmte en de kloppende plek op mijn voorhoofd en voelde me zwak, ziek en misselijk. Had helemaaaaal geen zin in het gezoek en gedoe dat je kunt verwachten bij zo'n veerboot. Bij het ontbijt werd het ietsje beter: ik werd nota bene bediend door een vriendelijke dame, die erg haar best deed. Daar kunnen de dames bij de receptie van Hotel Tarcone nog wat van leren. De omgang met gasten leek ze af te houden van hun belangrijkste werk: het runnen van een hotel. Of eigenlijk andersom natuurlijk! En dames: 3 euro voor een kwartiertje internet is veel te duur. Foei!

Om elf uur vertrok ik naar Civitavecchia, een half uur rijden. Het vinden van de haven en de juiste terminal ging probleemloos. Het was ook helemaal niet druk en het wachten in het terminalgebouw was eigenlijk wel plezierig! De veerboot bleek veel groter dan ik had gedacht. Formaatje cruise-schip, bijna. En op de boot was het ook niet druk. Ik was als één van de eersten in het restaurant en at een lekker bordje pasta met gestoomde groenten. Voor wènig! Ik had me helemaal asociaal geïnstalleerd (tanktas op tafel, helm op een andere stoel, jas, laarzen uit) maar helaas kwam na een half uur een moeder met een ongeveer driejarig zoontje (MASSIMO!) vlak achter me zitten. De moeder leerde haar zoon gepassioneerd de basics van het Italiaanse leven: hard en veel praten. Het jochie had overigens een geel t-shirt aan waarop stond I ♥ Palestina. Interessant. Waar koop je zo'n t-shirt? Onwillekeurig schoot door me heen My mom went to the West Bank and all I got was a lousy t-shirt. Whatever. Na een uur had ik er genoeg van en ging ik op zoek naar een betere plek. Ik belandde op het achterdek, waar een zwembad was met een bar erbij (Piscine, heel origineel) en waar je op ouderwetse strandstoelen kon zitten. Die waren echter allemaal bezet maar na een kwartiertje lukte het me om een luidruchtig ruziënd Italiaan stel weg te kijken en één van hun twee stoelen in te pikken en naar een stil hoekje te slepen. Hetzelfde stel zag ik overigens na een paar uur innig vrijend op de overgebleven stoel zitten. Dat deed me deugd. Toch een goede daad gedaan, vandaag!

De rest van de overtocht bracht ik dommelend door op mijn strandstoel. Tegen kwart over zeven kwam Sardinië in zicht: donkere, hoge rotsen tegen een donkere, dreigende hemel. Check de fotoos! Om kwart voor acht meerden we aan en een half uur later reed ik de boot af. Golfo Aranci is een klein dorp dus het King's Hotel had ik snel gevonden. Inmiddels had ik besloten om te proberen morgen in Ajaccio de nachtboot (21.00) naar Toulon te nemen. Het lijkt raar om niet van Sardinië te genieten als je er bent, maar om eerlijk te zijn heb ik het wel een beetje gehad met Italië. Okay, de Val de Parma was goddelijk en het eten is overal heerlijk, maar het gebrek aan vriendelijkheid en vrolijkheid alhier ging toch ernstig op mijn zenuwen werken. Toscane viel me een beetje tegen. Mooie dorpjes, mooie natuur maar het is gewoon een beetje doods. En ik ben in de afgelopen drie dagen echt te weinig vriendelijke mensen tegengekomen. De bediening in restaurants, hotels en winkels varieert van 'routineus maar competent' via 'ongeïnteresseerd', tot 'verschillende gradaties van onvriendelijk'. En bijna niemand lacht! Een voorbeeldje: vandaag bij de veerboot stopte een stel met een bijna identieke TDM naast me. In elk ander land zou dat reden zijn voor een praatje, een glimlach of, op z'n minst, een knikje. Maar nee. Helemaal niets! Kijk, ik ben de taal niet machtig (maar doe wel mijn best) dus er zal een element schroom inzitten, maar toch: somberheid en afzijdigheid is hier troef. Dus ik heb zin om naar Frankrijk te gaan! Daar wordt je af en toe ook op spectaculaire wijze genegeerd maar ik ben de taal tenminste machtig en kan dus grammaticaal correct terugnegeren. Hou je in ieder geval de eer aan jezelf.

Maar eerlijk is eerlijk: ik zit nu in een heel leuk hotel (het King's Hotel) met -jawel- vriendelijke bediening. Helaas kan ik morgen pas op het internet.

Tot slot: de virtuele juke-box was gisteren stil. Mijn slechte humeur duwde alle andere mentale activiteiten weg. Ben benieuwd wat ik morgen ga doen. Als het lukt de nachtboot naar Toulon te boeken doe ik dat en rij ik morgen een dag kriskras door Corsica. Als dat niet lukt, neem ik de volgende dag een boot en boek ik een mooi hotel in het noorden van Corsica!