Dag 4: Roncone-Pescia

Wat een dag, wat een trip! Het waren niet zo heel veel kilometers, dik 400, maar jemig wat heb ik vandaag gereden. Het begon een beetje zorgwekkend, met dikke donkere wolken boven de vallei waar Roncone in ligt. Maar ik besloot toch het regenpak uit te laten. De eerste 40 kilometer waren rustig en mooi. Zondagochtend, weinig verkeer. Dat veranderde rap in Salò, waar ik de 572 nam naar Desenzano. Plotseling zat ik in een kilometerslange enorme file die stapvoets langs de zuidelijke kant van het Gardameer kroop. Vlak voor Desenzano nam ik een kleine weg naar Lonato en was ik de drukte kwijt. Vanaf daar ging het eigenlijk in een rechte lijn binnendoor naar beneden, langs Carpenédolo, Ásola en Casal-Maggiore, waar ik de Po overstak. Het landschap was non-descript, de lucht dreigend. Ik was eigenlijk van plan om naar Reggio nell Emilia te rijden en van daaruit de 63 door de bergen te nemen, maar het bleek te moeilijk om met mijn kaart (1 op 650.000) een logische weg te vinden. Nadat ik de kaart goed had bestudeerd, besloot ik om naar Parma te rijden, daar de ring te nemen en dan ten zuiden van de stad de 665 te nemen, die evenwijdig aan de 63 loopt. Dat klinkt makkelijk, maar met een kaart op deze schaal is een forse stad als Parma een vlek van een halve bij een halve centimeter. En zie dan maar eens de juiste afslag te vinden. Ik was er dus niet gerust op en bereidde me voor op een frustrerende zoektocht, waarschijnlijk in de regen. Want die leek onvermijdelijk. Tot mijn grote verbazing nam ik een half uurtje later feilloos de afslag naar de 665 richting Langhirano. Ik was zo verbaasd dat ik stopte om te triple-checken of ik me niet grandioos vergiste en na een paar uur het bordje 'Österreich' zou zien opdoemen.

Maar alles klopte en in de verte zag ik de bergen opdoemen. De lucht boven de bergen was afwisselend eng donker en mooi licht, en recht voor me uit was het mooi licht. Het zou toch niet waar zijn? Na een kilometer of tien was ik alle doorgaand verkeer kwijt en reed ik drie uur lang op mijn gemotoriseerde leunstoel door de Val Parma e Cedra. God's Eigen Moestuin, bedacht ik, want het was per slot van rekening zondag. Tomaten, appels, graan, perziken, truffels... Alles wat eten lekker maakt stond in grote hoeveelheden langs de weg. En om de paar kilometer een hamfabriek met dito geuren. Geweldig! En de weg was perfect. Heel mooi asfalt, fijne bochten. Ik raakte al snel in de flow die motorrijden zo mooi maakt. Bochtjes. Dorpje. Uitzicht. Bochtjes. Dorpje. Uitzicht. Etc. etc. En op de zevende dag schiep Hij de 665 tussen Parma en Aulla. Want Hij had zin om een stukje te rijden. Het was zondag, weet je nog?

Door het intensieve rijden had ik geen tijd voor overpeinzingen of beslommeringen. Eigenlijk had ik helemaal geen humeur. Ik was aan het rijden... Hoewel: toch een paar kleine observaties. Italianen zijn nogal heel erg Italiaans. Veel meer dan bijvoorbeeld Duitsers Duits zijn. 'Wie dus logisch is', om met JC te spreken. Ik bedoel maar: in Duitsland vind je nog wel eens een Duitser zonder Mercedes of interessante bril. Maar in Italië doet iedereen wat Italianen behoren te doen. Elk dorpje dat ik tegenkwam had een barretje met naar escapisme riekende namen als Starlight, Venus of zelfs Las Vegas. En bij ieder barretje zaten oudere mannen spelletjes te spelen (een vorm van gestileerde beslechting van eeuwenoude familievetes. Denk ik) en zaten jonge jongens met zonnebrillen op de krant te lezen en elkaar voor het oog van de meisjes op elkaars schouders te timmeren. Op naar de volgende familievete. Denk ik. Ik at een broodje (Parmaham, natuurlijk) in Ranzano en werd vol-le-dig genegeerd door de jeugd en de ouderen. De jeugd had het te druk met timmeren en flirten; de ouderen betwistten elkaar luidkeels en met rode hoofden de winst in een spelletje met speelkaarten en dobbelstenen. Dat krijg je van die nodeloos ingewikkelde spelletjes. Ruzie.

Anyway, vlak voor Aulla sloeg ik linksaf en nam ik de 445 naar Lucca. De 445 is in essentie een kopie van de 665, met het verschil dat de weg grosso modo oost-west loopt in plaats van noord-zuid. God houdt kennelijk niet van half werk. Toen ik afsloeg zag ik dat Lucca nog 90 kilometer was. 90 kilometer bochtje-dorpje-uitzicht. Het was al half vier. Ik zuchtte. Ik had al duizend bochten gehad. Vroeg stoppen vandaag? Maar nee, no way. Ik rechtte de schouders en gaf gas. Rijden!

Bij Lucca werd het weer ouderwets Italiaans druk. Mijn plan om door Lucca heen te rijden en richting Pontedera een hotel te zoeken ging het raam uit, ook omdat het al na zessen was. Ik nam tien kilometer voor Lucca een willekeurige afslag en verdwaalde terstond en onherroepelijk. Ik volgde bordjes naar een hotel dat vijftien kilometer de bergen in bleek te liggen en bovendien vol was. Zucht. Op de tast reed ik terug de vallei in en zag dat ik vlakbij Pescia was. Dan daar maar naartoe. Op de weg naar Pescia reed ik langs Hotel Country Club en daar zit ik nu. Het hotel is met geen pen te beschrijven maar het is een groot, veelhoekig geval met veel vleugels en loopbruggen. Denk jaren zestig. Denk beton. Charmant in een Sophia-Loren-meets-Josef Stalin kind of way. Check de fotoos!

Maar het is goed hier. Toscane ligt voor me open en het is heerlijk weer. Doesn't get better than this, does it?