Dag 3: Marktoberdorf-Roncone

De dag begon niet heel goed. Het was half bewolkt en er dreven grote regenwolken over. Ik checkte het weerbericht en zag tot mijn schrik dat de verwachting voor heel Noord-Italië tot en met dinsdag erg slecht was. Tot voorbij Florence: regen en onweer. Ook vandaag zou het weer in de Alpen onvoorspelbaar zijn. Daar zat ik niet op te wachten. De Alpen over in de stromende regen... Glibberdeglibber door ontelbare haarspeldbochten: brrrrrrr. En dan het vooruitzicht van minimaal twee regendagen op weg naar Civitavecchia: Ieuwwww. Ik overwoog om mijn reisplan radicaal om te gooien. Langs de Alpen naar het Westen, bij Mulhouse Frankrijk in en dan maar naar... ...naar Noord-Spanje. Ofzo. Maar nee, dat wilde ik niet. Dan maar even doorbijten en daarna van de zon genieten op Sardinië! Die beslissing deed me goed, maar ik voelde me toch tamelijk somber. Dat werd bij het ontbijt niet beter. Ik zat aan tafel met twee Amerikanen die ik de avond tevoren had ontmoet. Ook motorrijders. Harley uiteraard! Schoonvader en schoonzoon, ik noem ze senior en junior. Junior was sergeant in het Amerikaanse leger en gestationeerd vlakbij Allgau. Hij was 'sniper/close combat specialist/insurgent-control special forces/hand-to-hand inflitration instructor' Of zoiets. En het was hem aan te zien. Even breed als lang, tattoos all over the place, zwarte band in een handvol vechtsporten. Tot zover alles prima, zou je zeggen.

Junior vertelde gisteravond in één monotoon verhaal, half lachend-hyperventilerend, wat hij allemaal had uitgespookt als militair en als privé-persoon. Het was een bizar verhaal van geweld, wraak, rancune tegen de duvel en z'n ouwe moer, intimidatie en nog wat narigheid. En senior keek me bij iedere sub-punchline doordringend aan en mompelde dan iets als 'you tell him...' 'damn right...' of andere teksten uit Tarrantino-films. Lekker, dacht ik. Heb ik weer. Zit ik te drinken met een hyperventilerende halve oorlogsmisdadiger en z'n schoonvader. En het verhaal ging vanochtend dus gewoon verder. Weer over mensen die dachten dat ze met junior konden fucken maar die dan van een koude kermis thuiskwamen, of nog erger. Toen ik tegen negenen wegreed, was mijn humeur gewoon slecht. En hoe dichter ik bij de Alpen kwam, des te dreigender werden de wolken. Scheisse! Vanaf de Oostenrijkse grens, bij Reutte, liep het verkeer vast. Tot Imst, zo'n 50 kilometer, reed ik in een hele lange file. Maar de regen viel mee. Af en toe wat spatjes, meer niet. Vanaf de afslag naar het Ötztal loste het verkeer op en kon ik een beetje doorrijden. Het zonnetje kwam erbij en ik reed wel lekker. Mijn nieuwe voorband voelde heel goed aan en de bochtjes gingen heel vloeiend. Voorbij Sölden werd het echt hoog en koud. Aan het begin van de Timmelsjoch-pas moest ik tol betalen (12 Euri, niet misselijk) en daarna was het aan één stuk haarspeldjes rijden geblazen. Dat ging prima, maar het was wel heel druk. Erg veel 'sportende' motorrijders. Ik niet. Ik reed mijn eigen race in een bejaard maar steady tempo. Was allang blij dat de bochten goed gingen, want sinds mijn ongeluk, vorig jaar, was mijn vertrouwen in de wetten van de adhesie niet meer helemaal hersteld. Aan de Italiaanse kant van de pas werd het echt mooi weer en ook veel warmer. Een graadje of 25. En toen ik bij Merano de 238 nam naar Cles werd het erg rustig op de weg. Bij Malè nam ik de 239, een prachtige weg die evenwijdig aan het Gardameer loopt. Heerlijk rijden; perfect asfalt, weinig verkeer. Maar toch bleef het slechte humeur een beetje hangen.

Voorbij Tione begon het weer te motregenen. Verderop in de vallei zag het er niet goed uit, dus ik besloot een hotel te zoeken terwijl het nog voor vijven was. In Roncone zag ik een Albergo langs de weg. Meteen raak Voor 27 Euri (een record) heb ik een prima kamer met ontbijt en gratis wifi. Nu nog wat aan het humeur doen...

O ja. De muziek van vandaag. De virtuele jukebox startte op, heel raar, met Are you watching me, watching you van Shakatak. GEEN idee waar dat vandaan kwam. Brrrr. Daar kwam ik vanaf door te switchen naar Garden Party van Mezzoforte. En dat waaide zo weer weg. Je moet je geest af en toe een beetje foppen, nietwaar? Later die dag kwam er een halve verzamel-CD met opgewekte post-punk langs, van I have a date van The Vandals via When I come around van Green Day naar Sad but true van Flipper (oospronkelijk van Metallica!). Dat laatste is geen opgewekt liedje (verre van) maar het deed me denken aan junior en senior en hun verhalen, eerder vandaag.

Morgen eens kijken wat het weer doet en door naar het zuiden, regen of geen regen!