Dag 1: Den Haag-Lauterbach

Om 08.56 vertrokken voor het eerste, bekende, lange stuk van de trip: binnendoor naar Arnhem. Het weer was goed en ik voelde me ook goed. Wel zat ik wat te zuchten en te klagen over het eerste stuk: van Den Haag naar de Duitse grens is binnendoor echt wel een mijl op fokking zeven. Veel meer dan 50 km per uur gemiddeld haal je niet, dus voordat je bij Arnhem bent, ben je zo drie uur verder. Maar na Doesburg werd het leuker en rustiger. Wel trok het helemaal dicht richting de Duitse grens, dus ik vroeg me af of ik het wel droog zou houden. Om kwart voor één, met de dagteller exact op 200 km, reed ik Duitsland binnen, bij Bocholt. Ik verwachtte dat ik in dld leker zou kunnen opschieten, maar dat viel erg tegen. Veel verkeer, stoplichten, wegwerkzaamheden. Niet erg leuk. De grijze lucht zorgde ervoor dat ik lichtelijk somber werd. Vaak schiet dan onwillekeurig De Bom van Doe Maar te binnen. Keurig liedje voor als het dreigt te gaan regenen (laat maar vallen want het komt er toch wel van...) Zo ook nu. Maar ik herinnerde me dat ik Ernszt Janszsz, of hoe hij ook moge heten, een paar weken geleden op TV vertelde dat De Bom helemaal niet over de angst voor de bom gaat maar over een meisje. Het blijkt gewoon bedoeld te zijn als een liefdesliedje! Hupsakee, daar gaan de jeugdherinneringen van honderdduizenden trillende pubers. Niks angst. Gewoon geiligheid zoals altijd. Gotsamme. En die Janszsz keek er ook nog bij met zo'n hoofd van 'ach het was allemaal maar gekkigheid wat we deden'. Niet dat ik zo'n Doe Maar fan was, Maar toch: zijn er dan helemaal geen jeugdhelden die ook als ze ouder zijn nog geloven in wat ze toen deden? Damals...

Anyway, tegen half drie ging ik tanken bij Aschenberg. 293 km op de teller. 13,5 liter benzine. Mooi gemiddelde! Ik had niet gelunchd (en vanochtend thuis alleen een banaan gegeten en bij Woudenberg een kop koffie met een gevulde koek!) dus ik nam even een kwartietje voor wat 'sportkeks' en koffie. En een peuk natuurlijk. Toen ik weer wegreed, richting Soest, begon het licht te regenen. Niet voldoende om echt nat te worden maar de lucht zag er verderop heel dreigend uit. Een kwartier lang heb ik getwijfeld of ik mijn (nieuwe) regenpak zou aantrekken, omdat ik geen zin had in nog een omkleedactie als het zou blijken mee te vallen. Maar het werd echt te nat. Dus regenpak aan. De schande van een verkeerde keuze werd me bespaard, want het heeft na half drie tot zes uur geregend. Niet heel hard, beetje 'miezer-plus' (om het in politieke termen uit te drukken), maar toch wel heel erg nat. Gek genoeg werd ik er niet somber(der) van. Ik had het lekker warm en ik reed prima op de natte weg. Even later kreeg mijn humeur wel een fikse knauw: na Meschede richting Winterberg was het bizar druk. Ik heb bijna een uur in de file gestaan. In de regen. Ik dacht: daar gaat mijn schema. Ik kom niet eens in de buurt van wat ik gepland had. Nog geen 400 km gereden en het is al half vijf! Maar uiteindelijk loste het verkeer op en reed ik over een prachtige weg naar Frankenberg. Daarna was het eveneens heel mooi richting Schwalmstadt en Gemünden. Vlakbij Alsfeld langs de 254 zag ik een bord van een hotel dat lekker eten en drinken beloofde. Ik besloot om het maar te doen. 480 van de geplande 510 op de teller, morgen dan maar wat vroeger weg. Het hotel bleek midden in de wildernis de liggen, een kilometer of tien van de doorgaande weg, laatste twee kilometer grindpad. 'Anlieger bis hotel Frei'. Ja, dank je de neukende koekkoek. Maar ik dacht echt dat ik weer een horeca-pareltje zou vinden. Niet dus. Het hotel was dicht. Ik dus terug, naar de doorgaande weg, naar Alsfeld. En daar zag ik dat Lauterbach, mijn doel, nog maar 15 km was. Het was bijna zeven uur maar ik dacht: doorrijden. En in een dorpje vlak voor Lauterbach stond links aan de weg hotel Ludwigshof. 'Durchgehend Warme Küche'. Stoppen, afstappen, vragen, klaar. Motor in de garage, spullen naar de kamer, motorkleren uit, BIER!